bugün babannemle hastaneden dönerken parkta ağacın birinin dibinde yatmış bi güvercin gördüm ve etrafında toplanmış başka bi sürü güvercin, ilk gördüğümde bi tanesi üstüne çıkmış ayaklarıyla onu ezmeye çalışır gibi hareketler yapıyodu ve ben bunun bi tür güvercin sevişmesi olduğunu sanıp izlemeye koyuldum, babannemse yürümeye devam etti. biraz daha dikkatli baktığımda etraftaki bir sürü güvercinin her birinin sırayla üzerine çıkarak yerde hareketsiz yatan güvercini ezmeye çalışırcasına hareketler yapıp sonrasında da boynundan ısırdıklarını gördüğümde ancak anlayabilmiştim yerde yatanın ölü olduğunu. öylesine masumdu ki düşüncülerim onu uyandırmaya çalıştıklarını düşündüm bir süre, sonrasındaysa yavaş yavaş neler olup bittiğini anlamaya başlamış olsam da yine de öyle olmadığına inanmak için çabaladım. babannemin durmuş ve etrafına bakındığını gördüğümde hızla yanına gittim ve gördüklerimi anlatıp güvercinlerin yerde yatan ölü güvercine naptıklarını sordum. bundan 20 yıl öncesinde olduğu gibiydi her şey; ben yine bişeylere bakakalmış ve ne olduklarını anlamak için babannemin yanına koşmuştum, o ise 20 yıl önce olduğu gibi olgun ve cevabından emin gerçeği tüm netliğiyle söylemişti bana; yiyolardı onu. cevabın böyle olacağını her ne kadar bilsem de kücücük de olsa bir umutla sormustum sorumu, cevapla birlikte yol boyunca yerde yatan güvercinin üstüne çıkışlarını, onu ezişlerini, boynunu ısırışlarını düşünüp durdum. küçük bi cocuk gibiydim; gerçek yüzüme vurulmuş bense hala gerçeğin öyle olmaması için dua ediyordum. insanlara dair cocukluğum süresince öğrendiğim her kötü gerçekte olduğu gibi sindirebilmek, alışmak, aşina hale gelebilmek adına durmadan gördüklerimi düşünüp bunun normal olduğuna inandırmaya çalıştım kendimi. sanıyorum ki sonrasındaki süreç de çocukluğumda işlediği şekliyle işleyecek; güvercinlere eskiden baktığım gözle hiç bi zaman bakamayacak, onlardan hiç bi zaman saf bir samimiyetle bahsedemeyeceğim artık. onlar artık benden değiller. kötü bişey yaptıklarından değil, yaptıklarının doğaya ait, doğal oluşunun farkındayım fakat bişeyin doğaya aykırı olmayışı onun benle bütünleşmesine gerek yeter koşul değil. arkadaşı öldüğünde başında bekleyen o köpek, eşi öldüğünde kendisi de ölünceye dek ona bakan angut kuşu hala bendenler ve sanırım insan çocukluğumdan beri benden değil.
babannem benden.